Það eru blikur á lofti.

Við erum ekki hætt að endurskoða vínportfólíuna þótt maður fari hægar í sakirnar og varlegar en oft áður.

Eins og alltaf munu einhver vín hætta í Vínbúðunum og jafnvel aldrei koma aftur en þá er bara leita í raðir okkar framleiðenda eftir nýjum vínum eða athuga hvort tími sé kominn á endurkomu einhverra sem hafa verið hér áður.

Kerti ÁTVR virkar nefnilega þannig að vín fær reynslu til árs en dettur þá út ef ekki selst nógu vel og má ekki koma aftur inn í annað ár á eftir eða svo. Sérflokkur vína er undanskilinn reyndar en við höfum verið að senda mörg ný vín beint þangað frekar en í "reynslu" því þar er hugsanlegt að vín fái að dvelja lengur en fyrsta árið ef það er talið nauðsynlegt til að viðhalda framboði og fjölbreyttni vína í Vínbúðunum.

Mjög líklegt má telja að einn framleiðandi eigi þannig endurkomu fljótlega sem er okkur mikil  ánægja því við elskum hvítvínin hans, Christian Moreau í Chablis. Hann gerði eingöngu 1er Cru og Grand Cru hvítvín áður en hefur bætt við einfaldari Chablis Village víni sem hentar okkur vel og við stefnum á að taka inn.

Tveir splúnkunýir framleiðendur fara nú að teljast mjög líklegir hingað með vorinu.

Það eru Combe Blanche á Minervois svæðinu í Languedoc héraði S-Frakklands. Hann mun líklegast verða óþekktasti framleiðandinn okkar hvað varðar alþjóðlega frægð og frama en það er líka bara gott því vínin eru á frábærum verðum miðað við gæði og við stefnum á eitt hvítvín til að byrja með ásamt tveimur rauðvínum. Combe Blanche (sjá mynd af eigandanum Guy Vanlacker lengst til hægri og gott ef ekki bloggaranum þarna þriðja frá hægri í vínsmakki í Montpellier fyrir nokkrum árum) hefur verið í sigtinu hjá okkur í mörg ár svo það er sérstaklega ánægjulegt að fá hann til landsins. Í minningunni voru það einhver praktísk atriði eins og samskipta- og tungumálaörðugleikar (hann talar bara frönsku og átti bara fax ekki tölvu) sem olli því að upp úr samningaviðræðum slitnaði á sínum tíma.

Ca Rugate kynntumst við á Vinitaly vínsýninguni fyrir nokkrum árum. Það var hún Roberta hjá Arnaldo Caprai sem mælti með honum og þar sem við treystum henni svo vel þá létum við tilleiðast að heimsækja básinn hjá Ca Rugate þótt Valpolicella vín væru ekki ofarlega á stefnuskrá okkur yfir ný vín og framleiðendur á Ítalíu. Við höfum reyndar skoðað vín frá öðrum góðum framleiðendum á svæðinu í gegnum árin og ekki má gleyma stjörnuvínunum frá Dal Forno Romano en þau eru eiginlega í flokki út af fyrir sig.

Í stuttu máli heilluðu vínin okkur upp úr skónum, allt frá hvítu Soave til rauða Amarone, Valpolicella, freyðivína og sætvína. Sama hvaða vín voru borin fram þau einkenndust af stílfegurð og gæðum. Nú er hins vegar komið að því að gera eitthvað í þessu og má reikna með komu a.m.k. Soave hvítvíns, Valpolicella og Ripasso fyrst um sinn.

Þetta eru fyrstu drög að nýjum hlutum á nýju ári.

Við matreiddum sólþurrkaðan saltfiskinn frá Langanesi sem fæst í Frú Laugu á 1.980 kr/kg.

Hann var útvatnaður í 3 sólahringa og var vatni skipt á honum daglega. Þótt þrír dagar virtust passlegir fyrir þykkari bitana var það jafnvel of mikið fyrir þá þynnri svo væntanlega má stytta útvötnun í 2 sólahringa og þá kannski vega upp á móti með því að skipta oftar um vatn. Þetta hefur aðallega með söltun fisksins að gera og smekk viðkomandi fyrir miklu eða litlu saltbragði. Hann var síðan soðinn í svona 15 mínútur.

En afskaplega var hann bragðgóður, namm!

Við höfðum einfalt meðlæti með (þroskaða tómata og gullauga úr Frú laugu og ferskt avokado) sem varla er hægt að kalla uppskrift fyrir utan þessa góðu aioli sósu sem við gerðum í fyrsta skipti en hún er sérstaklega algeng á miðjarðarhafssvæðinu þar sem þessi tegund af fiski er talsvert borðuð.

Svona er uppskriftin af aioli sósunni sem mætti líka kalla hvítlauksmajónes:

6-8 hvítlauksrif (eftir stærð og smekk)
1 eggjarauða
1 bolli ólífuolía
salt
1 lítil sítróna (eða læm)

Eggjarauða og hvítlauksrifin sett í blöndunartæki og hakkað þar til vel maukað. Safi út sítrónu kreistur út í í litlu magni í einu á meðan blöndunartækið er í gangi. Saltað að smekk.

Að lokum er ólífuolíunni hellt í mjórri bunu hægt og rólega út í blönduna þar til hún tekur sig og verður gul-hvít.

Ef blöndun mistekst (er vökvakend og nær ekki að blandast saman) má hella blöndunni í skál og byrja upp á nýtt með annarri eggjarauðu og einu hvítlauksrifi sem er maukað eins og áður - og hella síðan misheppnuðu blöndunni út í hægt og rólega í mjórri bunu þar til nýja blandan tekur sig og verður að ljósgulri sósu.

Með þessu drukkum suður-franskt hvítvín sem okkur fannst viðeigandi og passaði það einkar vel með, Little James frá Saint Cosme.

Við getum ekki hætt að flytja inn vín sem enginn kaupir.

Hverjum öðrum en okkur dytti í hug að flytja inn vín sem kemur frá óþekktum framleiðanda af óþekktu svæði eða með miða sem enginn tekur eftir, nú eða nafni sem enginn getur borið fram.

Og Chateau Mourgues de Gres Costieres de Nimes A.O.C. Les Galets Dóres 2007 uppfyllir allt þrennt!

Síðan 1. júlí 2009 hafa 16 flöskur af þessu víni verið keyptar í Vínbúðunum. Það gera tvær flöskur (rúmlega!) á mánuði.

Það flokkast því líklegast undir eitt af þessum vonlausu vínum í Vínbúðunum.

Bara ef einhver hefði getið sett mynd af kanínu á miðann og kallað það "Crazy Rabbit" eða eitthvað svoleiðis, þá hefði það kannski mokast út.

En okkur þykir það gott, reyndar eiginlega frábært. T.d. með skelfisk-pasta eins og við fengum okkur um daginn. Suðrænt og seyðandi. 

Við höfum lent í þessu áður en lærum ekki af reynslunni. Við — aðallega þessi bloggari — verðum svo æst yfir einhverju svona góðu, getum ekki stillt okkur og er eiginlega sama þótt ekki mokist það út.

Ef við gætum selt 10.000 flöskur á einu ári myndum við frekar vilja selja lítið af mörgum en mikið af fáum.

Love before business.

Það er aðeins meiri vinna en mikið er það nú miklu skemmtilegra.

Eitt er því öruggt, við munum halda áfram að flytja inn svo "vonlaus" vín.

Þrátt fyrir kreppu, þrátt fyrir gengi, þrátt fyrir allt, ætlum við að halda uppteknum hætti og flytja inn vínin frá Sine Qua Non til Íslands frá Kaliforníu.

Verðin verða á svipuðu róli og í fyrra og sem fyrr verður hægt að fá tvö rauðvín, annað úr Grenache og hitt úr Shiraz.

Mæting til landsins verður í mars/apríl eða þar um bil og verður það auglýst nánar síðar.

Sem fyrr verða vínin með ný nöfn og miða sem hinn hugmyndaríki víngerðarmaður Manfred Krankl uppdiktar með hverjum nýjum árgangi.

Vínin eru fokdýr blessuð en einstök og þess virði - þrátt fyrir allt. Innihaldið og, í tilfelli vína Krankl, umbúðirnar — sjá til þess.

Bloggarinn rakst á þennan ágæta þátt um "Madman" víngerðarkarlinn Krankl (í tveimur hlutum):

Við höldum áfram að benda á það hversu bláskelin er gott hráefni á góðu verði.

Það er mikið spurt í Frú Laugu hvernig sé best að elda hana og við bendum yfirleitt á einföldustu leiðina; skella henni á heita pönnu, skutla fínsöxuðu kryddi og lauk (eða sellerí) og hvítvínsglasi, bíða þar til hún opnar sig (5 mín max) og þá er rétturinn tilbúinn á diskinn.

Við útfærðum þess uppskrift aðeins öðruvísi í upphafi nýja ársins og notuðum sem grunn uppskrift frá Mario Batali.

Hráefni:

1 kg bláskel
2 bollar ferskir, saxaðir konfekttómatar (eða aðrir vel þroskaðir tómatar)
1 laukur
1 sellerístöng
5 hvítlauksrif
4 matsk. ólífuolía (t.d. frá Bisceglia)
1/2 glas hvítvín
1/3 glas rauðvín
salt og pipar
300 gr. spagettí

Ólífuolían hituð á pönnu. Hvítlaukur skorinn í þunnar sneiðar og mýktur í olíunni á pönnunni í smá stund (1-2 mín.) þar til ljósgulur (alls ekki brúnn). Fínt söxuðum lauk og fínt sneiddu sellerí bætt út í og steikt í 2 mínútur til viðbótar. Helming hvítvíns bætt út í og steikt í aðrar 2 mínútur. Þá eru tómatar settir út í ásamt restinni af hvítvíninu og rauðvíninu (hægt að nota bara hvítvín) og soðið í 8 mínútur á meðalhita með lokinu á. Piprað og saltað. Skelinni skellt út í, lokið sett aftur á, og soðið í max 5 mínútur til viðbótar.

Spagettí soðið meðan á þessu stendur. Ef það er soðið síðar má láta sósuna standa með lokinu á og setja bláskelina síðan rétt í lokin u.þ.b. þegar spagettíið er að verða tilbúið.

Spagettí hellt yfir sósuna á pönnunni og blandað vandlega saman og ólífuolíu skvett yfir. Gott að nota súpudiska þar sem sósan er all fljótandi.

Við notuðum Beljuna í matargerðina en drukkum með ljómandi gott hvítvín Galets Dorés frá Chateau Mourgues du Gres sem smellpassaði með.

Bláskelin var náttúrulega úr Hrísey og fæst í Frú Laugu á 1.190 kr. kg.

Buon appetito!

Gleðilegt nýtt ár!

Við þökkum öllum góðum vinum og vínum viðskiptin á árinu sem var að líða!

Gamla árið endaði vel því rétt við árslok skaust út einn Gestgjafi með góðum dómum um okkar vín.

Líklegast er þetta í fyrsta sinn, ef minnið er ekki farið að förlast, sem við eigum bæði VÍN MÁNAÐARINS og BESTU KAUPIN í einu og sama blaðinu.

Alslemma.

Áður hafði Mas de Gourgonnier 2003 fengið mjög fína umfjöllun í Gestgjafanum og í Morgunblaðinu en nú er það aftur á móti 2006 árgangur sem er til umfjöllunar og bætir um betur með nafnbótinni VÍN MÁNAÐARINS.

Beljan rauða er síðan rígmontin þessa dagana yfir titlinum BESTU KAUPIN í sama tölublaði og er staðráðin í því að verða vín mánaðarins einn góðan dag. Beljan hefur reyndar hækkað í verði síðan dómur féll en það er líklegast í lagi þar sem sú hækkun gekk eins og alda yfir öll vínbúðarvínin 1. janúar þar sem um skattahækkun var að ræða og afleiðingar hennar en ekki okkar eigin smørelse. Hún hækkar því í hlutfalli við önnur vín.

Þrjú freyðivin fá líka glimrandi umfjöllun í þessum nýjasta Gestgjafa:

Þar fer fremst Val D'Oca Prosecco Valdobbiadene með 4 1/2 glas sem þeim finnst "glæsilegt freyðivín", þá Lini Pinot Spumante með 4 glös og loks Lini Lambrusco Labrusca Rosato með 3 1/2 glas.

Einnig fá tvö rauðvín, Querceto Chianti 2006 og Arnaldo Caprai Montefalco 2006, 4 glös hvort í sérstakri umfjöllun blaðsins um rauðvín með hreindýraköti.

En svona lítur öll dýrðin út:

Nýr TOP 100 listi er kominn út hjá bandarísku útgáfunni Wine Spectator, fyrir árið 2009.

Við eigum þrjú vín á listanum, Fontodi Flaccianello 2006 (99 stig í 8. sæti) sem er væntanlegt á nýju ári til landsins, San Michele Appiano Pinot Grigio 2008 (90 stig í 70. sæti) sem hefur fengist hér þó ekki þessi árgangur, og The Stump Jump GSM 2008 frá d'Arenberg (90 stig í 82. sæti, við erum með 2007 í gangi núna).

Það er mjög eftirsóknarvert að komast á listann því hann getur haft góð áhrif á sölu og orðspor viðkomandi víngerða um allan heim.

Eins og bloggarinn hefur áður bent á er þessi árlegi listi mjög markaðsvæddur og takmarkaður en þó verður ekki framhjá því litið að þau vín sem komast á hann eru áhugaverð og góð, sum jafnvel frábær kaup og önnur hugsanlega framúrskarandi.

Hestar eru í aðalhlutverki á bænum Lágafelli frekar en ær og kýr. Þar ráða bændur og hjón, Sæunn og Halldór.

Við höfum fengið folaldakjöt frá þeim til að selja í Frú Laugu sem er afskaplega gott.

Eins og víða er búskapurinn blandaður og það má segja að hjónin séu sérfræðingar í ræktun alikálfa. Alikálfur er 100 daga gamall kálfur sem hefur nánast eingöngu drukkið mjólk á sinni stuttu ævi en einnig svolítið annað fóður eins og hey.

Alikálfarnir eru fáir, kannski er einum til tveimur slátrað að meðaltali á mánuði.

Kjötið af kálfunum er einstaklega mjúkt og bragðgott, milt en ekki bragðlítið.

Við elduðum nýlega file og rib-eye úr alikálf frá Lágafelli. Það er varla hægt að tala um uppskriftir.

Alikálfur - File:

File var skorið í bita (litlar steikur) eins og það kom fyrir (var ekki lamið í þunnar sneiðar eða slíkt). Velt upp úr blöndu af hveiti, fersku kryddi (blóðberg eða bergmynta hentar vel) og svolitlum parmaosti. Velt upp úr hrærðu eggi og síðan aftur upp úr hveitinu og sett á pönnu. Hitinn á pönnu má ekki vera of heitur svo húðin brenni ekki heldur verði létt ljósbrún (1 mínúta max á hvorri hlið). Sett í eldfast mót og eldað í ofni í um 10 mínútur við 170 gráður.

Alikálfur - Rib-eye

Rib-eye er alltaf mjjög skemmtilegur vöðvi, vel fitusprengdur og bragðmikill. Við krydduðum vöðvan í heilu lagi (800g stykki eða svo) með salti og pipar og brúnuðum vandlega á öllum hliðum á pönnu (tekur 2-3 mínútur). Létum hvíla sig góða stund. Nudduðum með fersku rósmarín (smátt söxuðu), settum í eldfast mót og helltum svolitlu rauðvíni yfir (eitt las eða svo) og notuðum til þess Beljuna okkar góðu. Sett í ofn við 170 gráður í 10 mínútur, tekið út og látið standa í sma´stund (korter nægir), og þá sett aftur inn í aðrar 10 mínútur eða svo. Látið standa aftur í korter og borið fram.

Alikálfurinn er án efa eitthvað allra besta kjöt sem við höfum eldað á heimilinu, svo mjúkt og bragðgott.

Vínið með alikálfinum má vera sæmilega kröftugt þótt ´kálfurinn sé mildur á bragðið. Við drukkum með Saint Joseph frá Saint Cosmé sem smellpassaði, svolítið eins og alikálfurinn, mjúkt, milt en lúmskt öflugt.

Markaðsráð Víns og matar ehf hefur ákveðið að lækka verð Beljunnar í 5.490 kr. (1.372 kr. per 750ml).

Atkvæði féllu þrjú á móti engu.

Sama verð fyrir rauða og hvíta.

Fimm, fjögur og nítíu.

Beljan er söm þrátt fyrir lægra verð og fæst sem fyrr í Vínbúðunum Heiðrúnu, Kringlunni og Skútuvogi.

Spenandi kassavín.

Frú Lauga ætlar að bjóða upp á Amedei súkkulaði fyrir jólin.

Líklegast eru um 2 ár síðan við fluttum síðast inn Amedei en vegna gengismála slepptum við því alveg fyrir síðustu jól.

Við ætlum að láta nægja þessi jól að selja Amedei í Frú Laugu svo við getum haldið verðinu niðri og temprað aðeins áhrif gengishrunsins.

Pöntun er lögð af stað og vonandi berst súkkulaði í hús um miðjan næsta mánuð. Þarna verða góðkunningjar, sumir í nýjum umbúðum, í bland við nokkrar skemmtilegar nýjungar. Konfekt látum við alveg eiga sig þótt það sé hrikalega gott og girnilegt - okkur finnst einfaldlega verðið of hátt eins og sakir standa og setjum kraftinn í hreina súkkulaðið í staðinn. Þó verða þarna einhverjar girnilegar fyllingar, súkkulaðikrem, hvítt súkkulaði með pistasíum ... ...

Frú Lauga elskar súkkulaði.

"Því miður er almenn vínmenníng hérlendis á því ómenníngarstigi, að fyrir þá sök eina er ekki með sanngirni hægt að telja íslendinga meðal siðaðri þjóða einsog er."